Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ΟΛΕΘΡΟΣ

COMICOGRAFIMATA

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ G_ΟΙΚΟΘΕΝ

ΨΗΦΙΔΕΣ


[ 5 ]  Όλεθρος

  


Τα μαύρα φτερά απλώθηκαν κι έγιναν ουρανός σκοτεινός και βαρύς.

Όλεθρος



Στη χάση του Ήλιου τιτίβιζαν χαρούμενα, παίζοντας στα ψηλά και πυκνόφυλλα δένδρα της μικρής πλατείας, πριν κουρνιάσουν στις φωλιές τους. Χαλούσαν τον κόσμο με τα γλυκοκελαηδίσματα τους. Κι όλοι χαίρονταν τη φλυαρία τους.
Κάποιος, όμως, κατήγγειλε ότι:
Τα δέντρα είναι επισφαλή διά τους περιοίκους. Εκ της πτώσεώς των εγκυμονούνται κίνδυνοι
Συμφώνησαν και οι αρμόδιες Υπηρεσίες. 
Γι’ αυτό, απ’ το πρωί, τα μηχανήματα του Δήμου πάλευαν με τους κορμούς. Τους ξάπλωσαν κάτω, τους λιάνισαν. Γέμισε η πλατεία ξύλινα κορμιά.
Κι όλοι άκουγαν τους θρήνους μα δε μιλούσαν.
Το βράδυ, ήλθαν τα μαύρα πουλιά κι έκαναν κύκλους ψάχνοντας με αγωνία τις φωλιές και τα παιδιά τους. Όπως αεροπλάνα, π’ αναζητούν, μάταια, χώρο να προσγειωθούν. 
Κι έκρωζαν γοερά και θλιμμένα.

Κι όλοι άκουγαν τους θρήνους μα δε μιλούσαν.

Πέταξαν μακριά και δεν τα ξανάδε κανείς, ποτέ πια. 
Κι οι παλιότεροι έλεγαν ότι τέτοιο κακό δε ματάγινε. Κι έκαναν το σταυρό τους μουρμουρίζοντας ακατανόητα λόγια.
Κανείς, όμως, δεν είδε τα πικρά δάκρυα που κύλησαν από ψηλά στο χώμα και τον ήχο που ’καναν οι ραγισμένες καρδιές.
Μα τα δάκρυα πλήθυναν κι έγιναν χοντρές στάλες. Τα μαύρα φτερά απλώθηκαν κι έγιναν ουρανός σκοτεινός και βαρύς. Οι θρήνοι εκκωφαντικές βροντές.
Η βροχή ρήμαζε τον τόπο επί μέρες, ξεθεμελίωσε τα σπίτια κι έπνιξε τους κατοίκους.

Και δεν υπήρχε κανένα πουλί ν’ ακούσει τους θρήνους των ανθρώπων. 

________________________
GR-G-02-01-5

© ΒΕΚ, 2014 
Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [Ν.2121/1993 (25 Α΄)]






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου