Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

ΠΟΥΑ

COMICOGRAFIMATA
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΟΙΚΟΘΕΝ
ΕΡΩΤΙΚΕΣ Λ Α Μ Π Η Δ Ο Ν Ε Σ

ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

[ 33 ]  
Πουά

...ξαναπήρα στα χέρια μου τη φωτογραφία της, εκείνη με το λευκό μπουφάν, το μαύρο πουα φόρεμα με τις άσπρες βουλίτσες,... 

Πουά


ΜΕ ΤΗ ΛΗΤΩ ΗΜΑΣΤΑΝ ΦΙΛΟΙ. Γιατί έρωτα δεν είχαμε κάνει. Κι οι δυο φοιτητές στο Πολυτεχνείο. Κάθε φορά στρωνόταν στο πάτωμα κι έψαχνε στη δισκοθήκη μου. Μετά, έβαζε το δίσκο της επιλογής της στο πικάπ και, καθώς αυτός σκαμπανέβαζε στο πλατό, κουνούσε πέρα δώθε το κεφάλι της σα ξεβιδωμένη, στο ρυθμό της μουσικής.
Εκείνη την ημέρα, ο καιρός ήταν χάλια. Το βουνό δε φαινόταν, ήταν κρυμμένο μέσα σε λευκά σύννεφα. Προμηνυόταν χιονιάς. Με το που ήρθε, πέταξε το μπουφάν. Με φίλησε, πεταχτά στο στόμα. Έτρεξα να της φτιάξω το χυμό της. Φυσικό, παρακαλώ! Ακούμπησε στον τοίχο και σήκωσε τα πόδια αποκαλύπτοντας την αποκάτω κατάλευκη πλευρά των όμορφων μηρών της. Της το ’πα και το πήρε ανάποδα. «Το λες, για να με ρίξεις στο κρεβάτι! Αυτός ήταν, πάντα, ο στόχος σου!» είπε σχεδόν άγρια και τινάχτηκε πάνω. «Δε μ’ αρέσουν οι φιλοφρονήσεις σου, κρύβουν υποκρισία!» Φοβήθηκα πως θα ’φευγε. «Λάθος μου, Λητώ!» είπα και λούφαξα.
Ξανακάθισε με τον ίδιο τρόπο, αλλ’ εγώ μούγκα. Γύρισε το δίσκο των 33 στροφών απ’ την άλλη πλευρά και τοποθέτησε τη βελόνη. Ακούστηκε ένα σκρατς που μου γρατσούνισε την καρδιά και ξεκίνησε το τραγούδι. Με πρόσεξε που κοίταζα τα φροντισμένα νύχια της κι έβγαλε τα μποτάκια και τις κάλτσες. «Σ’ αρέσουν;» είπε και κούνησε τα ευλύγιστα δάχτυλα. Διαπίστωσα ότι και τα νύχια των ποδιών ετύγχαναν της ίδιας σχολαστικής περιποίησης. Μικρά, άσπρα στίγματα, σε μαύρο υπόστρωμα. «Ποίημα είναι!» είπα φοβισμένα.
Όπως, όμως, κοίταζα τις λευκές βουλίτσες παρατήρησα έκπληκτος ότι ξεκολλούσαν μία μία. Στην αρχή, συγκεντρώθηκαν σ’ ένα μικρό ύψος απ’ το πάτωμα, σαν να ελέγχονταν απ’ το βλέμμα μου. Μετά, ανυψώθηκαν και αιωρήθηκαν κοντά στο ταβάνι. Άρχισαν να πυκνώνουν και να μεταμορφώνονται σε χοντρές χιονονιφάδες! Κρύωσα. Εκείνη γελούσε. Την τύλιξα με τα χέρια μου, για να τη ζεστάνω. Μάλλον δεν το χρειαζόταν, ενώ, αντιθέτως, εγώ έτρεμα. Χιόνι στόλιζε τα μαλλιά της. Πολυάριθμα, λευκά σημαδάκια. Τα μάτια της άλλαξαν χρώμα. Πήραν την απόχρωση του παγωμένου ουρανού. Και τότε παρακολούθησα το αδιανόητο! Ξεγυμνώθηκε εντελώς και ξάπλωσε κάτω, στο λευκό πάτωμα. Βυθίστηκε μέσα στο χιόνι που υποχώρησε στο βάρος της! «Τρελάθηκες;» φώναξα, «Θ’ αρρωστήσεις!» «Έλα, μη φοβάσαι!» ήταν η απάντησή της. Το σώμα της ήταν ζεστό! Και τότε, η Λητώ, μ’ αυτές τις αντίξοες συνθήκες, αποφάσισε να κάνει έρωτα μαζί μου!

«Έχω αργήσει. Πρέπει να φύγω» είπε και την επόμενη στιγμή δεν ήταν στο δωμάτιο. Έφτασα με δυσκολία στο παράθυρο, γιατί το χιόνι είχε φτάσει μέχρι το γόνατό μου και είδα τον καθαρότατο δρόμο, αλλά τη Λητώ πουθενά! Σαστισμένος, κοίταξα γύρω μου, μα και το χιόνι στο δωμάτιο είχε εξαφανιστεί!
Με μια πικρή απογοήτευση να με καταλαμβάνει, ξάπλωσα στο ολόλευκο σεντόνι και ξαναπήρα στα χέρια μου τη φωτογραφία της, εκείνη με το λευκό μπουφάν, το μαύρο πουα φόρεμα με τις άσπρες βουλίτσες και κοίταξα αφηρημένος το κλειστό κάλυμμα του πικάπ. 

________________________________________
© ΒΕΚ, 2016
Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [Ν.2121/1993 (25 Α΄)] 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου